Interview in RUW Magazine

Naar aanleiding van 30 jaar Recht-Op vzw werd aan 3 groepen studenten van de AP Hogeschool de opdracht gegeven om elk naar aanleiding van dit jubileum een magazine te ontwerpen. Ik kreeg de vraag of ik het zag zitten een interview te geven voor het magazine RUW. Bij deze…

__________

Jarenlang vocht Peter De Vos (56) tegen verslaving, depressie en armoede. Vandaag helpt hij anderen bij hun herstel, als ervaringswerker bij de Herstelacademie* en bestuurslid van Recht-Op. Zijn verhaal is er een van vallen, vechten en weer opstaan. “Ik ben een vechter. Er zijn mensen die die klik niet kunnen maken.”

Peter vertelt open over de jaren waarin hij het moeilijk had. Over schaamte, angst en de kleine stapjes die hem uiteindelijk uit de armoede hielpen. “Het is niet één groot moment geweest”, zegt hij. “De echte klik kwam pas toen ik na jaren eindelijk een appartement vond waar ik me thuis voelde. Dat gaf me moed om opnieuw te beginnen.”

Hoe zag die periode in armoede eruit?
“Een hel, eerlijk gezegd. Ik moest leven met 25 euro per week. Daar moest alles
van betaald worden: eten, kleren, gsm, …. Dat gaat gewoon niet. Het is een constante strijd, zeker als ouder. We hadden een co-ouderschapsregeling, en in de weken dat mijn zoon bij mij was, zorgde ik dat hij alles had. De weken dat hij er niet was, at ik de restjes die nog in huis waren. Spaghetti met ketchup, koekjes en wat er nog lag. Zo leven is gewoon een gratis ticket naar een depressie.”

Wat was het moment waarop je besefte: zo kan het niet verder?
“Na vijf jaar schuldbemiddeling. Toen dat stopte, kreeg ik weer wat ademruimte. Ik had eindelijk een appartement waar ik me thuis voelde. Dat gaf me opnieuw moed. En toen kwam er ook een kleine erfenis, waardoor ik alles kon afbetalen en iets op zijzetten. Dat gevoel, dat er iets achter de hand was, gaf me hoop om verder te gaan.”

Wat hielp je om vol te houden in die periode?
“Mijn zoon, absoluut. Zonder hem weet ik niet waar ik geëindigd zou zijn. Hij gaf me een reden om te blijven vechten. Voorheen leefde ik eigenlijk een leven dat ik niet wilde,maar elke ochtend zei ik tegen mezelf: komaan, we gaan weer. Ik ben een vechter.”

Voelde je schaamte?
“Heel veel. Ik heb mijn armoede altijd verborgen gehouden voor mijn zoon. Hij wist wel dat we het niet breed hadden, maar niet dat het zo erg was. Achteraf was hij een beetje teleurgesteld dat ik dat nooit verteld heb. Ik wilde hem gewoon beschermen.”

“Armoede is
een gratis
ticket naar
een depressie.”

Toch zeg je nu dat praten over armoede belangrijk is. Waarom?
“Omdat ik geleerd heb dat zwijgen niets oplost. Bij Recht-Op hebben ze me stap voor stap leren praten. Eerst wou ik niet eens op een foto, laat staan op een podium. Maar ze hebben me overtuigd. Eerst een filmpje, dan een interview, dan een getuigenis. Nu wil ik vooral dat armoede uit die schemerzone komt. Veel mensen denken dat armoede alleen over daklozen onder een brug gaat, maar er is zoveel verstopte armoede. Als ik ook maar één persoon kan overtuigen om erover te praten, is dat voor mij al genoeg.”

Wat betekent ‘herstel’ voor jou?
“Herstel is stap voor stap kleine dingen aanpakken. Elke stap geeft wat meer
lucht en moed om verder te gaan. Bij Recht-Op hebben ze me geholpen om
mijn verborgen talenten te ontdekken. Zo ben ik langzaam beginnen te groeien.”

“Wat ik heb geleerd,
geef ik graag door.”

Je werkt nu als ervaringswerker. Hoe gebruik je je verleden om anderen te helpen?
“Ik weet wat mensen in armoede of met psychische problemen doormaken, omdat ik het zelf heb meegemaakt. Dat maakt het verschil. In de gewone hulpverlening wordt vaak gezegd: “zo mag je je niet voelen” of “dat mag je niet denken”. Bij ons mag dat wel. We proberen te begrijpen waar dat gevoel vandaan komt en van daaruit samen stappen te zetten. Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.”

Wat zou je willen meegeven aan beleidsmakers of de samenleving?
“Dat ze eindelijk moeten luisteren naar de mensen over wie ze beslissen. Ik vind het absurd dat mensen die 20.000 euro per maand verdienen, beslissingen nemen over armoede. De politiek doet te vaak haar eigen goesting. Je doet moeite, maar je krijgt er niets voor terug. Dat frustreert me enorm.”

Wat geeft jou vandaag voldoening?
“Dat ik iets kan teruggeven. Toen ik gevraagd werd om in het bestuur van Recht-Op te komen, voelde ik me oprecht vereerd. Ik dacht: “Ikke? In de raad van bestuur?” Ik vond mezelf nooit een belangrijke factor, maar blijkbaar zien anderen dat anders. Dat moment raakte me echt. Alles wat ik vandaag doe, doe ik uit overtuiging. Mensen helpen en hen moed geven, dat is wat telt. Ik hoef daar geen schouderklopjes of bloemen voor. Als mijn verhaal anderen kan tonen dat herstel wél mogelijk is, dan is dat genoeg voor mij.”

• De Herstelacademie biedt laagdrempelige, kortdurende cursussen rond mentaal welzijn. Ze vormen de brug tussen behandeling en het gewone leven: van patiënt naar cursist, met aandacht voor zelfvertrouwen en herstel.