(On)gewoon Peter

“Ben je nu gelukkig?”
Het is een vraag die me vaker wordt gesteld. En eerlijk gezegd heb ik lang geen antwoord gehad dat echt klopte. Daarom zeg ik tegenwoordig: “Wat is gelukkig zijn?”. Niet als ontwijking, maar als oprechte bedenking.

Na meer dan 45 jaar van mentaal leven dat zelden stabiel aanvoelde, heb ik geleerd dat geluk voor mij geen constante toestand is. Het is geen eindbestemming waar je aankomt en voorgoed blijft. Het is eerder iets dat zich soms laat zien, tussen de barsten door. Iets waar je blijft aan werken. Mijn grootste verandering zit niet in wat ik voel, maar in hoe ik ermee omga.

Vroeger probeerde ik moeilijke periodes te ontlopen. Ik wilde er zo snel mogelijk uit, alsof het een storm was waarvoor ik moest schuilen tot die vanzelf overwaaide. Maar dat werkt niet. De storm bleef terugkomen, meestal zelfs heviger.

Vandaag doe ik het anders. Ik loop er niet meer van weg. Ik ga er zelfs middenin staan. Wat me daarbij helpt, is dat ik een moeilijke periode niet langer zie als één groot, allesoverheersend probleem. In plaats daarvan breek ik het op. Ik haal het uit elkaar in kleinere stukken, kleinere ongemakken. Dingen die elk op zich nog steeds lastig zijn, maar niet meer onoverkomelijk.

Het maakt het behapbaar. Het geeft me iets om vast te nemen, iets om stap voor stap mee aan de slag te gaan.

Dat betekent niet dat het altijd goed gaat. Ik zit soms nog steeds in moeilijke periodes. Ook momenteel. Maar het verschil is dat ik mezelf er niet meer volledig door laat meesleuren. Ik herken wat er gebeurt. Kijk ernaar vanop een afstand en probeer er bewust mee om te gaan.

Wellicht is dat voor mij een vorm van geluk.
Niet de afwezigheid van strijd, maar het vermogen om ermee te leven zonder mezelf erin te verliezen.

En misschien is dat wel genoeg.