Foemp is het mannetje op mijn schouder. Mijn innerlijke criticus. De stem die altijd net iets luider praat dan mijn eigen vertrouwen. Vroeger luisterde ik naar hem, alsof hij de waarheid in pacht had.
Als ik een idee had, zei Foemp: “Dat gaat toch niet lukken.”
Als ik iets wilde proberen, fluisterde hij: “Dat gaat niet lukken.”
Als iets wel goed ging: “Dat was gewoon geluk.”
En ik geloofde hem. Bijna altijd.
Foemp was streng, cynisch en vooral heel overtuigd van zichzelf. Hij deed alsof hij me beschermde, maar eigenlijk hield hij me klein. Hij bepaalde hoe ver ik durfde te gaan, hoeveel risico ik nam en hoeveel ruimte ik mezelf gaf.
Maar ergens onderweg begon ik iets te merken.
Foemp heeft het meestal mis.
Niet een beetje mis. Echt compleet mis.
Als ik iets nieuws probeerde, bleek het vaak gewoon te werken.
Als ik dacht dat mensen me zouden afwijzen, bleek dat meestal helemaal niet zo te zijn.
En als ik bang was om te falen, was het zelden zo dramatisch als Foemp voorspelde.
Beetje bij beetje veranderde er iets.
Foemp is er nog steeds. Hij zit nog altijd op mijn schouder. Hij mompelt nog steeds zijn commentaar. Maar tegenwoordig luister ik anders.
Ik probeer hem niet meer weg te duwen.
Ik probeer hem ook niet meer te overtuigen.
Ik duld hem.
Soms zeg ik tegen hem:
“Bedankt voor je mening, Foemp.”
En doe ik toch men eigen zin.
Want na al die jaren weet ik inmiddels:
in 98% van de gevallen heeft Foemp ongelijk.
Hij hoort bij mij.
Hij zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen.
Hij mag meerijden.
Alleen zit hij niet langer achter het stuur van mijn leven.
(On)gewoon Peter 
Plaats een reactie