(On)gewoon Peter

Ik kan niet precies aanwijzen wanneer het begon. Er was geen duidelijk kantelpunt, geen dag waarop ik wakker werd en merkte dat mijn gevoel voor tijd verdwenen was. Toch lijkt er ergens onderweg iets verschoven te zijn. Klokken, agenda’s en afspraken werden steeds abstracter, alsof ze hoorden bij een wereld waar ik nog wel deel van uitmaakte, maar die ik niet langer goed begreep.

Dagen liepen ongemerkt in elkaar over. Ochtenden werden avonden, weken werden maanden. Ik at wanneer ik honger kreeg en sliep wanneer mijn lichaam niet meer verder wilde. Soms ontdekte ik pas achteraf hoeveel tijd er eigenlijk verstreken was. Dan besefte ik dat er alweer dagen, of zelfs weken, voorbij waren zonder dat ik daar echt bij had stilgestaan.

Aanvankelijk voelde dat verrassend aangenaam. Geen voortdurende druk van de klok, geen gejaag van afspraak naar afspraak. Het leek zelfs bijna op vrijheid. Achteraf bekeken was dat maar een deel van het verhaal. Wat eerst bevrijdend leek, kreeg geleidelijk ook een andere kant.

Afspraken glipten door de mazen van het net. Mensen begonnen minder op mij te rekenen. Sommige vriendschappen sneuvelden omdat mijn onvoorspelbaarheid voor anderen moeilijk te begrijpen was. Ook het gevoel vooruit te komen in het leven raakte ik kwijt. Zonder enig houvast in de tijd werd het lastig om nog te zien waar ik vandaan kwam of waar ik naartoe wou. Mijn dagen voelden soms als een eindeloze tussenruimte, niet echt stilstaand, maar ook niet duidelijk in beweging.

De gevolgen bleven niet beperkt tot een paar gemiste afspraken. Werken werd steeds moeilijker vol te houden. Relaties kwamen onder druk te staan. Zelfs ogenschijnlijk eenvoudige dingen zoals boodschappen doen, een rekening betalen, iemand terugbellen konden verrassend veel energie vragen. Hoe plan je iets als je nauwelijks kunt inschatten hoeveel tijd het kost? Hoe bouw je aan morgen wanneer gisteren al zo moeilijk vast te pakken is?

Het duurde lang voordat ik inzag wat er werkelijk aan de hand was. Pas na de geboorte van mijn zoon in 2003 begon dat besef langzaam te groeien. Niet plotseling, maar beetje bij beetje. Ik begon te begrijpen dat tijd niet alleen iets is wat voorbijgaat. Voor veel mensen is het ook een structuur, een referentiepunt, misschien zelfs een vorm van veiligheid.

Voor mij werd tijd steeds meer een anker. Zonder dat anker dreigde ik weg te drijven.

Sindsdien heb ik moeten leren omgaan met klokken, agenda’s, routines en afspraken, omdat ik merkte hoeveel verschil ze kunnen maken. In die zoektocht kwam ook de bullet journal op mijn pad. Het was geen wondermiddel en al zeker geen snelle oplossing. Eerder één van de hulpmiddelen die me hielpen om meer grip te krijgen op mijn dagen.

Nog altijd zie ik tijd niet als iets wat mij beperkt. Integendeel. Een zekere structuur geeft mij juist ruimte. Ze helpt me herinneren wie ik ben, wat belangrijk voor me is en welke richting ik uit wil. Want als ik elk gevoel voor tijd verlies, lijkt het soms alsof niet alleen de dagen verdwijnen, maar ook een stukje van mezelf.