(On)gewoon Peter

Al ruim dertig jaar hebben angstaanvallen een grote invloed op mijn leven. Dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn, zoals de bus nemen of spontaan ergens naartoe gaan, vragen mij vaak veel voorbereiding en moed.

Op het openbaar vervoer krijg ik regelmatig last van paniek. Het gebeurt dat ik tijdens een busrit moet afstappen om eerst terug rustig te worden. Om dan op de volgende bus te wachten en opnieuw te proberen. Dat maakt een gewone verplaatsing vaak onnodig zwaar.

Met de wagen hetzelfde, vooral op snelwegen en in tunnels. Gek genoeg heb ik daar nooit iets ernstigs meegemaakt. Toch reageert mijn brein alsof het in gevaar is. Hoe rationeel ik ook weet dat er niets aan de hand is, dat gevoel laat zich niet zomaar wegcijferen. Ik vermijd daarom al jaren snelwegen en rijd via gewone banen. Ook al ben ik dan wat langer onderweg, de rit is veel aangenamer.

Sinds ongeveer een jaar is er nog iets bijgekomen. De angst dat ik niet op tijd een toilet ga vinden. Voor ik vertrek kijk ik nu bijna automatisch waar ik onderweg eventueel terechtkan. Bijvoorbeeld in een tankstation of café. Zelfs een korte uitstap vraagt daarom meer denkwerk en planning.
De laatste tijd merk ik dat ik mezelf weer extra moet pushen om toch buiten te gaan. Een simpele ‘boodschap’ of even wandelen kan op sommige dagen al aanvoelen als een hele opdracht.

Deze manier van leven vraagt veel energie. Wat het extra lastig maakt, is dat de angstaanvallen vooral lijken op te duiken wanneer ik moe ben. Terwijl die vermoeidheid op haar beurt versterkt wordt door de constante spanning. Het ene voedt het andere en zo blijf ik dikwijls in rondjes draaien.

Jaren geleden ben ik gestart met Cymbalta en is het in zekere mate iets beter geworden. Helemaal opgelost is het zeker niet, maar er kwam wel iets meer ademruimte. Helaas heeft dat medicament ook een keerzijde: ik ben sinds de start ongeveer 25 kilo bijgekomen.

Leven met angstaanvallen betekent voor mij voortdurend rekening houden met onvoorspelbare grenzen die anderen vaak niet zien. Het vraagt dus ook heel wat aanpassing en behoorlijk wat uithouding. Belangrijk is wel om er niet steeds aan toe te geven, want dan is het hek van de dam.