Als je me twintig jaar geleden had verteld dat ik ooit een manier zou vinden om met mijn mentale kwetsbaarheid te leven, had ik waarschijnlijk mijn schouders opgehaald. Mijn verleden kende behoorlijk wat donkere periodes. Angst, onzekerheid, verslaving en een voortdurende innerlijke strijd waren de rode draad doorheen mijn leven. Het heeft me jaren gekost om daar een weg in te vinden. Niet via één groot inzicht, maar eerder door veel vallen, opstaan en weer doorgaan.
Onderweg heb ik iets geleerd wat ik vroeger moeilijk kon geloven: kwetsbaarheid hoeft je leven niet volledig te bepalen. Ze verdwijnt misschien nooit helemaal, maar je kunt er wel mee leren omgaan. Er ontstaat gaandeweg een soort evenwicht. Al is dat evenwicht vaak minder stabiel dan mensen soms denken.
De voorbije maanden werd ik daar opnieuw aan herinnerd. Een jaar geleden kreeg ik een pacemaker die mijn hart aanstuurt omdat het niet meer deed wat het hoorde te doen. Die ingreep bracht destijds vooral opluchting. Eindelijk was er een verklaring voor wat er aan de hand was en leek er ook een oplossing te zijn. Voor het eerst in lange tijd kreeg ik weer wat meer lucht en vooral vertrouwen in mijn lichaam.
De laatste twee maanden voelt dat vertrouwen echter minder vanzelfsprekend. Het lijkt erop dat de pacemaker niet helemaal functioneert zoals verwacht. Er lopen onderzoeken en controles, maar voorlopig zijn er meer vragen dan antwoorden. Ik probeer daar nuchter naar te kijken, al merk ik dat het me niet altijd lukt. Want onder die nuchterheid schuilt iets anders. Onrust en als ik eerlijk ben, ook wel redelijk wat angst.
Niet de paniekerige angst die je meteen herkent, maar eerder iets dat voortdurend op de achtergrond sluimert. Een soort spanning die zich vastzet in mijn gedachten en gevoelens. Soms merk ik pas hoe sterk die aanwezig is wanneer ik weer even stilval.
Wat me wellicht het meest bezighoudt, is de onzekerheid. Niet zozeer wat er vandaag aan de hand is, maar wat dit allemaal betekent voor later. Blijven de problemen aanhouden? Is er een eenvoudige oplossing of wordt dit een langdurig verhaal? Welke impact zal dit hebben op mijn dagelijkse leven? Ga ik kunnen blijven werken? Niemand lijkt daar momenteel een duidelijk antwoord op te hebben, en precies dat maakt het lastig.
Ik merk dat die onzekerheid momenteel te veel ruimte inneemt. Ze kleurt mijn dagen meer dan ik zou willen. Gedachten over wat er mogelijk mis kan gaan dringen zich vaak sneller op dan aandacht voor wat er wel goed loopt. Dat is niet prettig om toe te geven, maar ontkennen heeft weinig zin.
Wat mij helpt, is niet voortdurend tegen die gevoelens proberen te vechten. In het verleden deed ik dat wel. Vandaag zoek ik eerder de rust op. Ik probeer minder meegezogen te worden door elke gedachtenwolk die zich aandient aan de horizon. Soms helpt het om bewust preventief te gaan schuilen onder een afdak tegen de aankomende bui en zo afstand te nemen om het grotere plaatje te kunnen zien. Wanneer ik dit doe, zie ik dat mijn leven (gelukkig) uit meer bestaat dan alleen de huidige periode van onzekerheid.
Ik zie mensen die mij graag zien en steunen. Ik zie kleine dingen die nog altijd betekenis geven aan mijn dagen: een fijn gesprek, een moment waarop mijn hoofd weer even stil wordt. En ik zie ook een verleden waarin ik al vaker moeilijke periodes heb meegemaakt waarvan ik toen dacht dat ik er nooit doorheen zou raken.
Dat neemt mijn zorgen niet weg. Het zou zelfs oneerlijk zijn om dat te beweren. Maar het helpt wel om ze in perspectief te plaatsen.
Misschien is dat vandaag mijn belangrijkste houvast: erkennen dat het moeilijk is zonder alles door die moeilijkheid te laten bepalen. De onrust is er. De angst duikt geregeld op. Maar toch zijn er ook nog altijd dingen die de moeite waard zijn om vast te houden.
Voorlopig probeer ik me daarop te richten. Niet omdat ik altijd sterk ben of omdat ik overal vertrouwen in heb, maar omdat de ervaring me leert dat geen enkele moeilijke periode eeuwig duurt. Sommige stormen trekken snel voorbij, andere blijven langer hangen. Uiteindelijk maken ze allemaal plaats voor rustiger water en hier en daar zelfs wat summervibes.
Tot die tijd probeer ik dag per dag verder te leven, met aandacht voor wat zwaar weegt, maar vooral voor wat nog altijd goed is. Om zo de ‘balans des levens’ in het midden te houden…
(On)gewoon Peter 
Plaats een reactie