Ik heb het al dikwijls gehoord: “Jij bent te goed voor deze wereld.” Soms wordt het gezegd met een glimlach, soms klinkt er toch ook een beetje bezorgdheid in door. Alsof goed zijn een mooie eigenschap is, maar eentje waar je jezelf misschien beter wat tegen beschermt. En ik denk dat daar wel iets van waarheid in zit.
Ik ben nooit echt materialistisch geweest. Natuurlijk zijn er dingen die ik graag heb. Maar ik kan er meestal ook vrij gemakkelijk afstand van doen als ik denk dat iemand anders er meer aan heeft. Misschien komt dat doordat ik dingen nooit zo belangrijk heb gevonden. Een zetel is uiteindelijk maar een zetel. Een kledingstuk is maar een kledingstuk. Wat heb je eraan als het ergens staat of in een kast ligt terwijl iemand anders het echt kan gebruiken?
Eigenlijk deed ik dat als kind al. Tot grote ergernis van mijn ouders gaf ik geregeld dingen weg. Ik zag daar zelf het probleem niet zo van in. Als ik iets had waar een ander blij mee zou zijn, waarom zou ik het dan bijhouden? Achteraf bekeken was dat misschien niet altijd even verstandig, maar het zegt wel iets over hoe ik in elkaar zit.
Een mooi voorbeeld daarvan dateert uit de tijd dat ik in een kleine studio in Mechelen woonde. Ik hoorde dat een familie door een brand alles kwijt was geraakt. Ik had een zetel staan en dacht eigenlijk niet lang na: die mensen kunnen die zetel beter gebruiken dan ik. Dus gaf ik hem weg. Geen ingewikkelde redenering, geen lijstje met voor- en nadelen. Ik dacht gewoon: ik heb toch een bed? Ik kan vanop mijn bed ook televisie kijken.
Als ik het nu vertel, hoor ik sommigen al denken: Ja, maar zo kan je natuurlijk ook altijd alles weggeven. En daar zit wel iets in, want door de jaren heen heb ik moeten leren dat goedheid ook zijn grenzen heeft. Ik heb er in het verleden behoorlijk wat last van gehad dat ik gemakkelijk vertrouw, eerlijk ben en graag help. Er zijn mensen geweest die daar misbruik van hebben gemaakt. Soms had ik achteraf het gevoel dat ik vooral goed was geweest voor iemand anders en mezelf daarbij een beetje was vergeten. Dat heeft pijn gedaan. En het heeft me ook geleerd dat nee zeggen niet hetzelfde is als een slecht mens zijn. Toch wil ik dat zachte stukje van mezelf niet kwijt.
Integendeel. Ik ben er eigenlijk best wel fier op dat ik zo in elkaar zit. Misschien klinkt dat een beetje vreemd na alles wat het me soms heeft gekost, maar ik zou liever wat te goedgelovig zijn dan voortdurend achterdochtig door het leven gaan. Liever iemand een hand toesteken terwijl dat misschien een keer tegenvalt, dan op voorhand beslissen dat iedereen het toch maar voor zichzelf doet. Dat betekent trouwens niet dat ik mezelf tegenwoordig altijd op de eerste plaats zet. Zo ver ben ik nog niet. Maar ik probeer wel beter te kijken naar waar mijn grens ligt.
Op de tram of de bus bijvoorbeeld. Als ik iemand zie voor wie een zitplaats duidelijk belangrijker is dan voor mij, dan sta ik nog altijd op. Daar moet ik eigenlijk niet eens over nadenken. Hetzelfde wanneer ik iemand kan helpen met iets wat voor mij maar een kleine moeite is. Als het binnen mijn mogelijkheden ligt, doe ik het meestal gewoon. Niet omdat ik daar iets voor terug verwacht, ik vind het simpelweg fijn om iets voor een ander te kunnen betekenen.
Misschien is “te goed voor deze wereld” dus niet helemaal de juiste omschrijving. Misschien ben ik vroeger soms gewoon naïef geweest. Misschien heb ik te lang gedacht dat iedereen ongeveer dezelfde eerlijkheid en goedheid hanteert als ikzelf. Intussen weet ik wel beter.
Maar ik wil ook niet dat de minder mooie ervaringen mij veranderen in iemand die ik eigenlijk niet wil zijn. Ik blijf dus maar die mens die af en toe iets weggeeft, die opstaat op de bus en die probeert te helpen waar dat kan. Alleen hoop ik dat ik ondertussen ook geleerd heb om mezelf niet helemaal uit het oog te verliezen. Want misschien zit daar uiteindelijk de kunst: goed zijn voor anderen zonder jezelf tekort te doen.
En als iemand me dan nog altijd zegt dat ik te goed ben voor deze wereld? Dan neem ik het deze keer maar gewoon als een compliment.
Plaats een reactie